Tag Archives: Philippines

Ulam sa Handaan

13 Aug
Multigenerational family enjoying dinner together at a lit outdoor night market

A multigenerational family shares a joyful meal beneath glowing lights at an outdoor night market.

Nanaginip ule ako ngayong madaling araw. Napanaginipan ko na isang gabi ay may malaking handaan. Mahaba ang isang lamesa na yari sa kahoy na walang sapin at may dalawang mahabang upuan na yari sa kahoy din sa kabilaan ng lamesa. Maraming kumakain at naroon ang kapatid ko na si Ca Let na nakaupo na malapit na sa dulo ng lamesa. Hindi pa raw ako nakaupo dahil pinapauna ko muna ang mga bisita na makaupo at makakain. Maya-maya ay dumating si Ca Lolly, pinsan namin, na umupo halos tapat ni Ca Let. May dala siyang mga ulam na gulay at isang balot na isda na mga maliliit na tinapa na kasinglaki lamang ng mga toyo pero tinapa ito. Nakabalot ito ng malinaw na plastic sa isang itim na styrofoar. Sabi daw ng kapatid ko na si Ca Let kay Ca Lolly ay “Luma na yan.” na ibig sabihin ni Ca Let ay hindi na ito ligtas kainin dahil luma na yung pagkain. Hindi sumagot si Ca Lolly at inilapag na lang sa lamesa yung ulam na gulay at yung nakabalot na tinapa. Pakiwari ko ay ayaw na niyang ibalik sa kusina at nagugutom na rin siya. Nang makita ni Ca Let ang paglapag ng ulam sa lamesa ay nabanggit niya na lamang na “Bahala ka.”

Nung nakaupo na si Ca Lolly ay umupo na rin ako sa tabi ni Ca Lolly para kumain na katapat sa pagitan naming dalawa si Ca Let na nakabistida ng puti na bagay sa kanya, naka shaggy ang buhok na hanggang leeg niya haba sa likod at may hikaw na ginto sa magkabilang tenga niya na may dangling pa na lumalaylay at kumikinang. Medyo malusog pa si Ca Let at mababanaag sa kutis niya ang kaputian niya.

Katabi ni Ca Let ay may mag asawang Pinoy na bata sa kanya na kumakain din. Hindi sila masyadong marunong mag-Tagalog kasi lumaki sila sa ibang bansa. Habang kumakain si Ca Let ay gusto niya ng bagoong na isda na malapit sa mag-asawa yung sawsawan na nasa platito. Gustong ipaabot ni Ca Let pero mahihiya niya itong sabihin at hindi niya maisalin sa salitang English yung “Bagoong”. Sinabi ko daw kay Ca Let na “Salty fish sauce o Bagoong.” Natawa daw si Ca Let sa akin nung nasabi ko ito ay inabot sa kanya yung sawsawan na bagoong para sa inihaw na bangus na nasa plato niya.

Dahil halos maubos na ang pagkain sa lamesa at ayaw kainin ni Ca Let yung nilapag ni Ca Lolly sa lamesa. Nainis siya sa mga katabi niya na kumakain din na sinandok lahat at inubos ang ulam sa gitna ng lamesa na hindi siya tinirhan. Kaya tumayo si Ca Let at nagpasyang kumuha ng ulam sa kusina.

Sa kusina ay may mga pininsan kami nandoon. Nandoon sa kusina si Ca Bing at napansin ni Ca Bing na parang naiinis na nagsasandok ng ulam si Ca Let na mula sa banga mula sa puting plato na babasagin. Yari sa kahoy ang pinapansandok niya sa ulam sa kusina. Nang makabalik na siya sa upuan at kumakain ay konti na lang kami kumakain. Wala na doon si Ca Lolly.

Nang kumakain na muli si Ca Let ay katapat ko na siya at katabi ko naman ay 2 babae na mukhang mag-ina na Pinoy. Yung ina ay bata sa akin na mga nasa 20’s Ang edad niya at batang babae ay mga walong taong gulang seguro ang edad niya. Pareho silang mahaba ang buhok at nakabistida din na dirty white. Habang kumakain kami ni Ca Let ay lumapit daw si Ca Bing na nagmula siya sa kusina kay Ca Let. Nakangiti si Ca Bing habang nakatayo sa tabi ni Ca Let na nakaupo at kumakain pa. Ang sabi daw ni Ca Bing kay Ca Let na “Napansin ko sa kusina na mukhang galit ka habang nagsasandok ka ng pagkain.” Ang sagot sa kanya ni Ca Let ay “Sukat ba naman sinabihan ako ng katabi ko kanina na, “Ang tanda tanda mo na, nakabaston ka pa.” Tapos nakita ko na nagtawanan na lang silang pareho ni Ca Let at Ca Bing.

Habang kumakain ako ay konti na ang ulam pero maraming kainin. Kumakain daw ako na naka-kamay lamang. Bago ko isubo yung puting puting kanin ay hinuhulma ko muna ito sa aking mga daliri. Masarap kainin yung kaning puti kahit na walang ulam kasi parang malagkit ito. Habang kumakain ay gusto ko uminom ng tubig pero walang tubig sa lamesa at walang malinis na baso sa lamesa puro nagamit na. Kumakain daw ako na walang tubig akong iniinom.

Napansin ko lamesa kahit kami na lang kumakain na apat katao ay walang nagliligpit pa kahit nasa gawing dulo kami ng lamesa. Nandun pa ang mga nagamit na mga malalaking plato na babasagin at kulay puti at baso na babasagin din at malinaw na walang kulay.

Nagising ako ng 5:34 ng umaga ng August 13, 2026. Naalala ko na si Ca Let at Ca Lolly pala ay iisang buwan na kamatayan, Agosto din. Bale namatay sa buwan ng Agosto si Ca Let, August 24, Si Indo Simay, August 25, hindi ko tiyak kung anong eksaktong araw si Ca Lolly, kung hindi ako nagkakamali ay parang last week din siya ng August namatay.

Ipagdasal natin ang kanilang mga kaluluwa. Minsan ang panaginip natin ay nagsisilbing paalala sa atin na hindi natin sila nakakalimutan habang buhay.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Podcast Episode: The Day of Birth

12 Aug

Pip: Birthdays are a funny thing — we didn’t choose the date, but we spend a lifetime making meaning out of it.

Mara: Today on Hands-on, masmeron takes us into exactly that territory — the personal record of a birth, a family, and the people who shaped a life. Let’s start with the story of the day itself.

The Day of Birth

Pip: This post is doing something deceptively simple: it’s putting a life on the page — not as a resume or a eulogy, but as a personal record anchored to a specific moment in time.

Mara: The opening sets that anchor precisely. “It was Saturday before the sun sets in August 20, 1966 at around 6 pm when I was born in our ancestral house at Poblacion, Santa Cruz, Zambales, Philippines. This was my real birthday.”

Pip: That phrase — “my real birthday” — does a lot of quiet work. It suggests there’s an official record somewhere that disagrees, and this post is the correction. The truth told in the first person.

Mara: The post opens with a small numerical note: the digits of the birth date add up in a pattern that produces the birthday itself. It’s a detail that reads like something you’d discover and never forget.

Pip: Numbers as proof that the universe was paying attention. Which is a very human thing to need.

Mara: From there, the post names his parents — Guillermo Menes Meron and Teofila Montehermoso Mas, both forty-one at the time of his birth, both from Santa Cruz, Zambales. The specificity is the point.

Pip: It’s an act of preservation. These names, these ages, this place — written down so they don’t disappear.

Mara: He describes his parents and his aunt as “the three pillars of my life,” and then notes, plainly, that all three are gone. The gratitude he expresses is direct: for unconditional love, for provision, for helping him understand life’s purpose.

Pip: There’s no performance of grief here. Just the record, and the thanks.

Mara: The post closes on his adult years — time in Meycauayan City, Bulacan, some years abroad in public service — and a birthday wish: “a healthy, wealthy and happy life.” Simple, sincere, complete.

Pip: A birthdate, two parents, three pillars — it’s a small document that holds a whole life.

Mara: The kind of record that matters most to the people who come after. More from Hands-on next time.

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

Podcast Episode: Hapunan sa Isang Kainan

9 Aug
People dining and socializing in a busy Filipino restaurant with colorful decorations

Friends and families enjoying Filipino food in a vibrant restaurant

Pip: Dreams are the original unfiltered content — no editor, no algorithm, just your sleeping brain running a dinner reservation with maximum complications.

Mara: masmeron’s recent writing takes us into that territory: a vivid dream of a family dinner, with strangers, crowded benches, and a quiet question about welcome and belonging. Let’s start with that dinner.

A Dream Dinner, Crowded Benches, and a Stranger at the Table

Pip: The setup here is a packed restaurant, a family trying to find seats, and a stranger who needs a place to sit — the kind of small social moment that dreams somehow make feel enormous.

Mara: The post describes the scene in careful detail, and then the narrator quietly asks a sister, “Pwede ba siya makikain sa atin? Magugustuhan kaya niya yung pagkaing Pinoy.” The sister’s answer is generous but honest: she can join, but she might feel awkward competing for food, and she won’t eat her fill.

Pip: That exchange is doing a lot of work. It’s not just about a seat at the table — it’s about whether a stranger can really be comfortable there, whether hospitality has limits even when the invitation is genuine.

Mara: The restaurant itself is drawn with real texture: warm yellow light, a long folding bench designed with individual sections, a shorter bench that the narrator immediately notices isn’t big enough for the whole group. The family ends up near the entrance, right in the way of foot traffic.

Pip: Seated at the door, not quite inside, not quite outside — which is a pretty good metaphor for the whole dream, honestly. The stranger is in the same in-between position: she’s at the table, but the food is Filipino, and the question of whether she’ll really belong there is left open.

Mara: The woman who joins them is described as Hispanic-looking, carrying paper bags from what seem like purchases, and she stands in front of their table weighing whether to sit. She eventually does — on that short bench — and then the narrator sees her again, or someone like her, queuing to wash hands before the meal, wearing the same black sleeveless dress.

Pip: The dream ends at 7:30 on a Saturday morning, the narrator waking and reflecting on the ceiling. It’s a small, quiet ending for something that clearly left an impression.

Mara: What stays with you is that the dream doesn’t resolve the question it raises. The stranger sits down, but we never find out if she eats, or how it goes.

Pip: Belonging is one of those questions that doesn’t wait for daylight to ask itself.

Mara: Next time, more from that same territory — the small moments that turn out to be the large ones.

Tags: , , , , , , , , , , ,

Podcast Episode: Tatlong-Palapag na Gusali

9 Aug
Modern three-story cafe building with outdoor seating, illuminated at dusk

A lively evening scene at a modern cafe corner in a bustling neighborhood

Pip: There’s a genre of writing that doesn’t get nearly enough credit — the dream log. You wake up, you write it down, and somehow it’s more vivid than half of what happened to you last week while you were technically conscious.

Mara: masmeron has been doing exactly that, and today we’re spending time with one dream in particular — a three-story building, the people inside it, and what the dreamer noticed on the way down.

Pip: Let’s start with the building itself.

A Three-Story Building, Climbing Down

Mara: The post is a dream recorded on the morning of January 11, 2026 — a Saturday night vision that landed on the feast of the Santo Nino. The dreamer climbs a three-story building, reaches the top floor, and takes in the details.

Pip: And the details are precise. This isn’t “I dreamed of a house.” This is paint color, pipe material, approximate hue.

Mara: The post describes it directly: “ang mga dingding at kisame nito ay yari sa semento na pininturahan ng light color na parang pinaghalo ng puting pintura at konting asul kaya medyo bluish ang puting pintura nito.”

Pip: So the dreamer is up there cataloguing the finish on the ceiling. The third floor gets inspected, then abandoned — he doesn’t stay long and comes back down.

Mara: What’s waiting outside is a second three-story building, this one clearly a secondary school — same light color, but noticeably more blue. A man in a white collared shirt, somewhere between thirty and forty, is carrying a flashlight because the building is dark and unlit.

Pip: A guard with a flashlight heading into an unlit school at dusk is the kind of image a novelist would plant on page one and explain on page two hundred.

Mara: The dreamer doesn’t follow him in. The building is dark, and that’s enough reason to stay outside. Then the school comes alive — students pour down the stairs, talking loudly, no uniforms, as if they’ve just finished a practice of some kind.

Pip: And here the post slows down to describe what they’re wearing. One tall, brown-skinned young man in a gray shirt. A fair-skinned woman in a striped satin top — dark navy on both sides, white stripe down the center, hair in a ponytail.

Mara: The students spread out in front of the school, set their bags down under the shelter, and keep talking. Then the dreamer wakes up. It’s 5:30 in the morning, Sunday, January 11.

Pip: The whole thing reads less like a story and more like a photograph — held still long enough to write down.

Mara: What stays with me is the specificity — the bluish tint of the paint, the stripe pattern on a stranger’s shirt. Dreams rendered that carefully become something else entirely.

Pip: Something worth waking up for. More from Hands-on next time.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

“Hello and Goodbye, August”

1 Aug

August guide showing summer sun, harvest, school prep, and events

An illustrated guide highlights key August activities and celebrations outdoors.

August is the 8th month of the year. It is the last month of summer in the northern hemisphere of the earth. It is the last month before the “ber” months approaching the Christmas season in the Philippines or winter break of certain countries in the north. However, August is a cold month in the southern hemisphere of the earth.

August is the hello month when someone’s birthday falls within this month which symbolizes happiness and hope for the family.  On the other hand, August is the goodbye month when one of the family members died in this month which symbolizes sorrow or grief to the family.

August month in Philippines has multi-faceted dimensions. For farmers, it is a tough month because farm crops are still growing and not yet harvest time. Likewise, it is a rough month for fishermen because they were stocked at home due to frequent typhoons that strike the bodies of water. Similarly, vendors experience lack of basic commodities and supplies in the market due to weather disturbances and delays of agricultural products.

Due to resiliency of Filipinos, they strive and thrive to overcome their shortcomings economically. Inspite of everything, the communal traits of Filipinos keep them  survive and live together in harmony.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Baston, Pamaypay at Punda

14 Jan
Wooden walking cane, black decorative folding fan, and folded embroidered cloth on wooden table

An antique wooden cane rests on a rustic table alongside a decorative hand fan and embroidered cloth.

Dahil napagod ang aking isipan sa maghapong paggawa ng mga gawain pampaaralan ay hirap ako makatulog ng Linggo ng gabi nang ika-10 ng Enero, 2026. Mga pasado alas 10 ng gabi na seguro ako nakatulog kalaunan. Habang mahimbing akong nakatulog sa kalamigan ng kuarto ko ay nanaginip ako at ganito ang mga pangyayari na isasalaysay ko sa inyo.

Ang Pagdating ni Nanay sa Bahay

Sa probinsiya namin ay may okasyon na nagaganap sa bahay. Pagtitipon ng buong pamilya at mga kamag-anak. Nagulat ako nang buksan ko ang pinto ng bahay namin ay bumungad sa aking harapan si Nanay. Parang pagod siya na dumating galing sa paglalakad sa gitna sikat ng araw. Naka kulay lila siyang duster na suot. Puti at maiksi ang buhok niya. Ang sabi ko, “Sino kasama ninyo dumating?” “Mag-isa lamang ba kayo?” Hindi siya nakasagot. Mag-isa nga dahil wala akong nakitang kasama niya. Pumasok siya sa bahay pero kalaunan ay lumabas siya ng bahay at umupo siya sa kabilang gilid ng daan na yari sa semento. Walang bangko o upuan doon pero umupo pa rin na para bang namamahinga o may hinihintay. Wala siyang katabi o kausap sa may daanan.

Ang Pag-uwi ni Nanay at Indo Pancing

Nang kalaunan ay nagpasyang umuwi si Nanay. Mabilis ang kanyang paglalakad. Sinusundan ko daw siya para alalayan. Hinawakan ko ang braso niya na payat, malambot, kulubot na parang naglalaylayan na ang mga balat. Pero maliksi at malakas pa rin ang pangangatawan niya kahit na siya ay payat. Ayaw niyang pahawak sa braso kaya binitiwan ko na lang ang braso niya. Nang paliko kami ng daan ay napansin si Nanay na itinapon na baston na yarin sa bakal, itim ang hawakan at itim din ang paanan ng baston. Hindi niya basta makuha dahil nakapulupot ito sa water hose at basa ito dahil sa tumutulong tubig. Ang sabi ni Nanay, “Kailangan ko ito.” habang pilit niyang hinihila yung baston na napupuluputan ng water hose. Mukhang ayos at buo pa ang baston. Nahugot niya rin at nag-umpisa ng maglakad gamit ang bastong nakuha sa harapan ng bahay. Nang akma na kaming papaalis ay may lumabas na babae na may hawak na tatlong pamaypay na may ibat ibang kulay, may kulay berde, dilawan at pula na nakabalot pa ng plastic. Iniaabot ng babae sa amin. Seguro naawa dahil naglalakad kami sa gitna ng araw. Sabi ko kay Nanay, “Baka may may-ari ng baston na yan na napulot natin.” Sumagot yung lalaki na nakasalamin na asawa ng babae na lumabas rin bahay nila. Ang sabi ng lalaki, “Sa inyo na yan dahil may nabili na kaming bago.” Nagpasalamat kami sa lalaki. Habang naglalakad kami ni Nanay, hindi namin namamalayan na nakasunod pala sa amin si Indo Pancing, kapatid ni Nanay na pauwi rin. Si Indo Pancing ay nakasuot ng duster na dirty white ang kulay ng damit. May napulot din siya na mga punda ng unan sa daan sa tapat rin ng bahay na kung saan namin napulot ang baston ni Nanay. Ang mga punda ng unan ay marami kaya nakasayad pa ang mga ito sa lupa habang si Indo Pancing ay naglalakad. Ang punda ng unan ay yari sa manipis na tela na parang tela ng kulambo ang ginamit. Ang mga punda ay parisukat Ang hugis na parang pang throw pillow ito at may ibat ibang kulay rin na light mga kulay nila, may berde, pula, asul, at iba pa.

Nauna nang nauna si Nanay sa paglalakad at hindi ko na natanaw. Nakasunod sa kanya si Indo Pancing na may hila-hilang mga punda ng unan. Ang sabi ko, “Nasaan na si Nanay?” Nakita ko sa malayo na nakarating na si Nanay sa tirahan niya. Nakikita ko sa malayo ang bubungan ng bahay na parang bungalow style nito na isang palapag lamang. Nakita ko si Nanay na nasa harapan ng bahay niya at hindi makapasok dahil nakapadlock pala yung gate nito. Isang lalaki na lumabas sa Isang malapit sa bahay ni Nanay sa gawing gilid sila ng bahay parang si Ca Raul at may dala-dalang baril. Tumayo Yung lalaki na naka puting T-shirt sa kabilang gilid ng kalsada at nakaharap sa harapan ng bahay ni Nanay. Para mabuksan ang gate ay itinutok niya yung baril na dala sa kandado para mabuksan lamang ito.

Nagising ako ng pasado ala una ng madaling araw ng Lunes, ika-12 ng Enero, 2026. Pumasok sa isip ko na parehas pala ang araw ng kamatayan nila Nanay at Indo Pancing, magkapatid sila, na natapat sa hindi inaasahang pagkakataon ay sa tuwing Enero 28 ang death anniversary nilang dalawa. Tapos si Nanay ay namatay ng 1:03 ng hapon at ang kaarawan niya ay sa buwan ng Disyembre.

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Tatlong-Palapag na Gusali

11 Jan
Stone building with tree sculpture, people walking around, mountain valley at sunset

People gather around a detailed stone building set in a lush mountain valley at sunset.

Gabi ng Sabado petsa Enero 10, 2026 nataon sa kapistahan ng Santo Nino ay nanaginip ako ng isang gusali na may tatlong palapag. Nagsimula ang panaginip ko na umakyat ako sa isang gusali na may tatlong palapag. May hagdanan ito pataas at umabot ako sa ikatlong palapag ng gusali. Mukhang bahay yung gusali na inakyat ko. Nang nasa ikatlong palapag na ako ay nakita ko na ang mga dingding at kisame nito ay yari sa semento na pininturahan ng light color na parang pinaghalo ng puting pintura at konting asul kaya medyo bluish ang puting pintura nito. Nakita ko sa pag-akyat ko na may malaking tubo yari sa bakal sa loob ng bahay na malapit sa hagdanan. Nakapintura din ito katulad ng kulay ng nasa dingding at kisame ng bahay. Hindi ako nagtagal sa ikatlong palapag at bumaba na ako. Paglabas ko ng bahay ay napalingon ako sa gawing kaliwa at natanaw ko ang isang gusali rin na may tatlong palapag. Sa pakiwari ko ay isang paaralan ito ng sekondarya na may light color din pero yung paaralan ay medyo matingkad ang pagkaasul niya kaysa sa bahay na kung saan ako bumaba. May isang lalaki na nakaputing kamiseta na may kwelyo na nasa edad 30 hanggang 40 siya at may dalang flashlight dahil parang magdapit hapon na noon. Nakita ko tatlong palapag na gusali ay madilim at walang mga ilaw. Yung lalaki na mukhang bantay ng paaralan at ako ay naglakad patungo sa paaralan. Yung lalaki na nakaputing kamiseta na may kwelyo ay pumasok sa gawing kaliwa ng gusali. Hindi ako sumunod dahil madilim ang gusali at nagkaroon ako ng takot na pumasok sa gusali. Habang nasa baba at harapan ako ng gusali ay maya-maya ay nakita ko na maraming mga bata na bumababa sa gusali na nagdudulot ng ingay ang kanilang pag-uusap habang bumababa sa mga hagdan ng paaralan. Hindi sila naka-uniporme na parang nagpraktis sila. May mga lalaki at babae na pawang mga estudyante sa sekondarya. May mga lalaki na nakashort at nakasapatos. Yung isang mataas at kayumangging lalaki ay nakasuot ng gray na kamiseta. Ang mga babae ay nakashort din. Ang isang maputi at magandang babae ay naka-kamiseta na satin na may stripe na kulay na pababa ang disenyo ng stripes nito. Ang kulay ng stripes ay dark blue o navy blue sa magkabilang gilid at ang stripe sa gitna ay kulay puti. Ang babae ay nakapony tail ang kanyang buhok. Marami ang bumababa at nagstand by pa sa harap ng paaralan dahil may silongan ito at may mga upuan pa at doon nila inilatag ang kanilang mga bags habang patuloy silang nakikipagkwentuhan sa isa’t isa.

Nagising ako at alas singko y media (5:30) na pala ng umaga ng Linggo, Enero 11, 2026.

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Hapunan sa Isang Kainan

3 Jan
Rustic wooden dining table with candles, fruit, open book, model boats, and telescope

An inviting rustic dining table set with candles, fresh fruit, and nautical-themed decorations

Ika-03 ng Enero, 2026 nang madaling araw ay nanaginip ako na nasa isang kainan kaming mga magkakapatid sampu ng kanilang mga pamilya. Dumating daw kami sa kainan na gabi na at doon maghahapunan. Nasa bukana lang kami ng kainan at naghanap ng mauupuan dahil maraming kumakain sa loob na pawang mga banyaga ito at may mga mapuputing mga tao na nakaupo sa loob ng kainan na nagkukwentuhan. Nababanaag ko sa panaginip ko ang isang maputing babae na malapit sa aming kinatatayuan na nakaupo at nakikipag-usap sa kanyang kaharap. Blonde ang buhok nito at naka-pony tail ito at nakasuot ng sleeveless na itim na damit. Nakatagilid siya sa amin na nakikipag-usap kaya yung gilid ng mukha lamang niya ang nakikita ko. Ang ilaw sa kainan ay medyo dilawan ang kulay at hindi gaanong maliwanag. Nakita ko na punong-puno ng tao ang kainan. Wala kaming maupuan kaya tumawag kami ng isang waiter para bigyan kami ng upuan. Nag-abot ang waiter ng dalawang bangko na natitiklop. Ang bangko na unang inilatag ay isang mahaba at sinundan ito ng isang maiksi. Inilatag muna yung mahabang bangko na natitiklop na parisukat ang bawat sukat nito nang makita ko ito sa top view na magkakabit kabit ang bawat sukat na kulay brown ang kulay at walang sandalan ito. Mukhang nakadesenyo ang bawat sukat nito sa bawat tao na uupo. Sa mahabang bangko na nasa gilid inilatag ay doon naupo halos ang mga babae na kapamilya ko. Tapos may lamesa na natitiklop din sa gawing harapan ng mahabang bangko. Pagkatapos nailatag yung mahabang bangko ay inilatag din ang maiksing bangko sa kabila nito. Sabi ko raw sa sarili ko na “Bakit maiksi yung isa eh marami kami”. Tapos sa likod namin pag uupo na kami ay daanan ito ng mga tao na magiging sagabal kami sa pagpasok ng mga tao sa kainan dahil malapit kami sa pintuan ng kainan o baga nasa bukana kami ng kainan.

Umorder na ang mga kapatid ko ng mga pagkaing Filipino. Habang kami ay naghihintay ng inorder na pagkain ay may dumating na isang maputing babae na mukhang Hispanic ang itsura nito. Marami itong bitbit na mukhang mga pinamili niya dahil pawang nasa loob ng paper bag ay yung mga pinamili niya. Tumayo yung babae sa tapat ng aming lamesa. Iniisip niya kung uupo ba siya sa lamesa namin dahil wala ng maupuan sa loob ng kainan. Maya-maya na nga ay umupo na rin siya sa aming maiksing bangko para kumain sa lamesa namin. Sabi ko raw sa isang kapatid ko na babae habang naghuhugas ako ng kamay bago kumain na “Pwede ba siya makikain sa atin?” “Magugustuhan kaya niya yung pagkaing Pinoy”. Sumagot ang kapatid kong babae at sinabi niya na “Pwede naman siya makisabay at makikain sa atin. Kaya lang baka mag-aagawan sila sa pagkain at mahihiya siya makiagaw. Hindi rin siya makakain ng husto.”

Nang malapit na ako matapos maghugas ng mga kamay ko ay may pumila na babae na naka bistida na sleeveless at kulay itim ang bistida niya. Parang siya yung babae na Hispanic na maghuhugas ng kamay rin ng mga kamay bago siya makisalo sa hapag kainan namin.

Nagising na ako at 7:30 ng umaga na pala ng Sabado. Nagreflect ito sa kisame ng kuarto ko nang oras na yun.

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Libreng Damit at mga Salamin

14 Dec
Woman looking at herself in a full-length mirror with various milestone clothes hanging nearby and a suitcase below

A woman reflects thoughtfully in a mirror beside symbolic clothing and milestones.

Marami akong mga panaginip na hindi ko naisusulat pagkagising ko dahil sa pagiging abala sa buhay hanggang tuluyan ko na ito makalimutan. Kaya naisip ko na bakit hindi ko ito isulat para hindi ko ito makalimutan. Bago ako matulog kagabi ay napaisip ako na ang isang tao ay pinapanganak at namamatay. Manalangin tayo at magpasalamat sa Diyos bago matulog kung tayo ay magigising pa kinabukasan para sa panibagong araw. Kagabi ay nagkaroon ako ng panaginip na tandang tanda ko pa ang mga detalye kaya habang naaalala ko pa ay sisimulan ko na itong isalaysay ngayon.

Gabi ng Sabado sa ika-14 ng Disyembre, 2025 sa aking bahay ay napanaginipan ko na naglalakad daw ako sa isang bulubunduking lugar na may mga batis. Ang mga batis ay malinaw, malinis at mababaw lamang. Nakikita ko ang mga isda na naglalanguyan sa batis. Tuwang tuwang ako na nakikita yung grupo ng naglalanguyang isda dahil nakikita ko mga tanda ng bibig nila sa ibabaw ng tubig na para bang mga tilapia ito habang nasa tabi ako ng batis. Sinubukan ko manghuli gamit ang aking kanang kamay. Malamig yung tubig sa batis nang dumampi ito sa aking kanang braso. Naswerte at nakahuli ako ng isang matabang isda na para bang Bisugo ang itsura, puti ang balat nito at nagpupumiglas pa ng ilagay ko sa aking lalagyan na parang sisidlan na gawa sa kawayan. Natuwa ako kaya nanghuli pa ako ng isa gamit ang aking kanang kamay at naging dalawa na nga ito sa dala-dala kong sisidlan. Nung magtangka ako na manghuli pa ng isa ay nahuli ko ay isang malaki at matabang hito. Ibinalik ko daw ito sa batis kasi ayaw ko ng hito. Habang pinagmamasdan ko daw ang mga isda sa gitna ng batis ay may napansin ako na isang matandang lalaki sa kabilang ibayo na parating at may dala-dalang mga bags na sa tingin ko ay tinahi at gawa niya mismo. Yari ito sa kumikinang na parang sako na walang nakasulat kahit anumang letra sa sako pero sa gilid nito ay may kulay asul na parang outline frame nito na nakatahi. Ang mga bags ay may mga bitbitan na parang panggamit kung mamimili sa supermarket. Inilapag niya yung mga bags sa mga batuhan at tuyong lupa na malapit sa batis. Maya-maya naglabas yung mama o matandang lalaki ng isang laman ng bag niya at iniabot niya ito sa akin. Nakita ko ay isang duster na pambahay na walang manggas na kulay pula at may mga desenyo ito na bulaklakin. Ang sabi ko raw sa matandang lalaki na naka-native na sumbrero na panlalaki na yari sa buli ay “Ibibigay ko ito sa Nanay ko.”

Habang ako ay naglalakad sa may tabi ng batis ay nakita ko na may kubo sa na malapit sa batis. Nakita ko na may mga inihaw na mga isda na makapal ang mga balat na kulay gray ang kulay na parang Tarian na isda itsura nito. Nakalutang sa tubig ang mga inihaw na isda na buo pa pero butas na ang mga tiyan nila na pawang wala ng mga bituka sila. Nagtataka daw ako kung bakit itinapon na lamang sa batis at hinayaang lumutang sa tubig ang mga inihaw na malalaking isda at mukhang masarap kainin ang mga ito. Tapos sabi ng matandang lalaki sa akin na “Tignan mo yung dulo ng tubo na nakatapat sa batis na nakakabit sa palikuran nila.” Napansin ko na yung dulo ng tubo ay binalot ng lumang tela at tumatagas dito ang tubig at bumabagsak sa batis na nakikita ko sa lugar na pinababagsakan ng tubig ay maputik dahil nababalot ang mga bato ng batis ng mga putik at wala akong nakikitang mga isda o anumang uri ng organismo doon kundi pawang mga bato na nababalutan ng putik lamang. Sabi ko raw sa sarili ko na madumi na ang tubig sa gawing ibaba ng batis dahil nadudumihan na ng mga tao na nakatira sa bahay na malapit sa batis.

Nagising ako sa aking unang panaginip at nakita ko ang oras na nagreflect sa kisame ng bahay ay 2:43am. Natulog uli ako.

Sa pangalawang panaginip ko ay pumunta daw ako sa isang shopping mall. Pagpasok ko raw ay nabungaran ko ang isang tindahan ng mga salamin sa mata. Yung tindera ay inalokan ako ng maraming salamin sa mata na may ibat-ibang design. Sabi niya sa akin, “Pumili ka lamang ng isa dahil ito ay libreng salamin.” Pakiwari ko ng oras na yun ay may promo sila kaya libre salamin sa mata pero Isang salamin sa mata lamang ang libre. Naglabas siya ng mga salamin sa mata one at a time na may ibat ibang desenyo at kulay. Wala pa akong nakitang mga salamin na ganito sa ibang mga shopping malls. Kahit may harang at nasa gawing gilid ako ng tindera at nakikita ko ang pagyuko-yuko niya para kumuha ng samples ng mga salamin sa drawers ng lamesa niya. May desenyo na may bulaklak at mga hayop na naka emboss sa mga salamin. May desenyo na may mga ark pa sa ibabaw ng salamin. Ang pinagtataka ko ay kung bakit yung lenses ng mata ay yung isa ay maliit ang lens nito sa kaliwa at yung isang lens sa kanan ay malaki naman. Lahat ay ganung design. Hindi balanse ang tingin ko sa itsura ng salamin na parang napapangitan ako. Tinanong ko yung tindera, “Pambabae o panlalaki ba itong salamin?” Ang sagot niya ay “Unisex”. Sinasauli ko sa kanya ang bawat pinapakita niyang salamin sa mata dahil hindi ko nagugustuhan ang design dahil hindi balanse ang laki ng lenses nito, bakit Isang maliit at Isang malaki ang lenses nito. Hanggang nag-abot ang tindera sa akin ng isang malaki at mabigat na salamin sa mata dahil yari sa bakal ang frame nito pero ang mga lenses nito ay apat na pawang malilinaw at parerehong laki nito na nakapaligid sa buong frame ng salamin. Kahit na mabigat ito ay yun na lang kinuha ko dahil sa alam ko na libre naman ito at hindi ako magbabayad. Nang kinuha ko na yung salamin sa mata ay nagulat ako ng may inilabas yung tindera ng Isang salamin sa mukha na pang lamesa na curve ang hugis nito at sa loob ng curve na salamin ay punong puno ng mga items tulad ng toothpaste, toothbrush, hand sanitizer, small lotion, etc. Ang pakiwari ko ay pagpipilian ba ito kung hindi ko kukunin ang salamin sa mata? Tinanong ko yung tindera. “Kasama ba ito sa pagpipilian o libre lang?” Ang sagot ng tindera sa akin ay “Dagdag na libre lang yan para sa iyo.” Hindi ako makapaniwala na may dalawang libreng items ako, Isang modernong salamin sa mata at Isang modernong salamin sa mukha. Ako ay lubos na nagpasalamat sa kanya dahil sa libreng items at nung paalis na ako sa tindahan ay nakita ko yung tindera na nagbigay sa akin ng dalawang libreng mga salamin na nasa counter na malapit sa exit. Maiksi ang kanyang buhok at nakasuot na puti na pang-itaas na uniporme at itim na pantalon. Napansin ko na maluhaluha ang mga mata niya habang nakatingin siya sa akin at habang ako naman ay papaalis ng tindahan. Gayunpaman, nagpasalamat pa rin ako sa kanya at tuluyan na akong umalis ng tindahan.

Nagising ako ng 5:05 ng umaga na nagreflect sa kisame ng bahay pagkatapos ng dalawang panaginip kanina lamang. Nagpasalamat ako sa Diyos sa panibagong umaga na ibinigay niya sa akin.

 

Tags: , , , , , , , , , , ,

The Day of Birth

19 Aug

Renato Mas Meron

August 20, 1966

(6 + 6 + 8) = 20

(Birthyear + birth month) = Birthday

My Real Birthday

It was Saturday before the sun sets in August 20, 1966 at around 6 pm when I was born in our ancestral house at Poblacion, Santa Cruz, Zambales, Philippines. This was my real birthday.

My parents were Guillermo Menes Meron (41) and Teofila Montehermoso Mas (41). Both of them were naturally born and residents of Santa Cruz, Zambales.

My Three Pillars

I spent my childhood and teenage years in my home town. I treasured wonderful and beautiful memories there. My supporting father, caring aunt and loving mother served as the three pillars of my life.

Even though, the three pillars of my life were gone one at a time, still, I really missed and loved them so much. I would like to thank, appreciate and recognize them for their unconditional love; for providing me what I need; for allowing me understand what life is and knowing its purpose.

My Journey

I spent most of my adult years in Meycauayan City, Bulacan, Philippines and some few years abroad rendering essential public services. Life experiences built up stability on me; surpassing any challenges along the way to attain my goals.

My family, friends, relatives and colleagues are always there to advise and help me.  Most of all, I would like to thank God for giving me life, blessings and another year; for continuously guiding me on my journey in life.

I wish for a healthy, wealthy and happy life on my birthday.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

← Older Entries