Tag Archives: relatives

Ulam sa Handaan

13 Aug
Multigenerational family enjoying dinner together at a lit outdoor night market

A multigenerational family shares a joyful meal beneath glowing lights at an outdoor night market.

Nanaginip ule ako ngayong madaling araw. Napanaginipan ko na isang gabi ay may malaking handaan. Mahaba ang isang lamesa na yari sa kahoy na walang sapin at may dalawang mahabang upuan na yari sa kahoy din sa kabilaan ng lamesa. Maraming kumakain at naroon ang kapatid ko na si Ca Let na nakaupo na malapit na sa dulo ng lamesa. Hindi pa raw ako nakaupo dahil pinapauna ko muna ang mga bisita na makaupo at makakain. Maya-maya ay dumating si Ca Lolly, pinsan namin, na umupo halos tapat ni Ca Let. May dala siyang mga ulam na gulay at isang balot na isda na mga maliliit na tinapa na kasinglaki lamang ng mga toyo pero tinapa ito. Nakabalot ito ng malinaw na plastic sa isang itim na styrofoar. Sabi daw ng kapatid ko na si Ca Let kay Ca Lolly ay “Luma na yan.” na ibig sabihin ni Ca Let ay hindi na ito ligtas kainin dahil luma na yung pagkain. Hindi sumagot si Ca Lolly at inilapag na lang sa lamesa yung ulam na gulay at yung nakabalot na tinapa. Pakiwari ko ay ayaw na niyang ibalik sa kusina at nagugutom na rin siya. Nang makita ni Ca Let ang paglapag ng ulam sa lamesa ay nabanggit niya na lamang na “Bahala ka.”

Nung nakaupo na si Ca Lolly ay umupo na rin ako sa tabi ni Ca Lolly para kumain na katapat sa pagitan naming dalawa si Ca Let na nakabistida ng puti na bagay sa kanya, naka shaggy ang buhok na hanggang leeg niya haba sa likod at may hikaw na ginto sa magkabilang tenga niya na may dangling pa na lumalaylay at kumikinang. Medyo malusog pa si Ca Let at mababanaag sa kutis niya ang kaputian niya.

Katabi ni Ca Let ay may mag asawang Pinoy na bata sa kanya na kumakain din. Hindi sila masyadong marunong mag-Tagalog kasi lumaki sila sa ibang bansa. Habang kumakain si Ca Let ay gusto niya ng bagoong na isda na malapit sa mag-asawa yung sawsawan na nasa platito. Gustong ipaabot ni Ca Let pero mahihiya niya itong sabihin at hindi niya maisalin sa salitang English yung “Bagoong”. Sinabi ko daw kay Ca Let na “Salty fish sauce o Bagoong.” Natawa daw si Ca Let sa akin nung nasabi ko ito ay inabot sa kanya yung sawsawan na bagoong para sa inihaw na bangus na nasa plato niya.

Dahil halos maubos na ang pagkain sa lamesa at ayaw kainin ni Ca Let yung nilapag ni Ca Lolly sa lamesa. Nainis siya sa mga katabi niya na kumakain din na sinandok lahat at inubos ang ulam sa gitna ng lamesa na hindi siya tinirhan. Kaya tumayo si Ca Let at nagpasyang kumuha ng ulam sa kusina.

Sa kusina ay may mga pininsan kami nandoon. Nandoon sa kusina si Ca Bing at napansin ni Ca Bing na parang naiinis na nagsasandok ng ulam si Ca Let na mula sa banga mula sa puting plato na babasagin. Yari sa kahoy ang pinapansandok niya sa ulam sa kusina. Nang makabalik na siya sa upuan at kumakain ay konti na lang kami kumakain. Wala na doon si Ca Lolly.

Nang kumakain na muli si Ca Let ay katapat ko na siya at katabi ko naman ay 2 babae na mukhang mag-ina na Pinoy. Yung ina ay bata sa akin na mga nasa 20’s Ang edad niya at batang babae ay mga walong taong gulang seguro ang edad niya. Pareho silang mahaba ang buhok at nakabistida din na dirty white. Habang kumakain kami ni Ca Let ay lumapit daw si Ca Bing na nagmula siya sa kusina kay Ca Let. Nakangiti si Ca Bing habang nakatayo sa tabi ni Ca Let na nakaupo at kumakain pa. Ang sabi daw ni Ca Bing kay Ca Let na “Napansin ko sa kusina na mukhang galit ka habang nagsasandok ka ng pagkain.” Ang sagot sa kanya ni Ca Let ay “Sukat ba naman sinabihan ako ng katabi ko kanina na, “Ang tanda tanda mo na, nakabaston ka pa.” Tapos nakita ko na nagtawanan na lang silang pareho ni Ca Let at Ca Bing.

Habang kumakain ako ay konti na ang ulam pero maraming kainin. Kumakain daw ako na naka-kamay lamang. Bago ko isubo yung puting puting kanin ay hinuhulma ko muna ito sa aking mga daliri. Masarap kainin yung kaning puti kahit na walang ulam kasi parang malagkit ito. Habang kumakain ay gusto ko uminom ng tubig pero walang tubig sa lamesa at walang malinis na baso sa lamesa puro nagamit na. Kumakain daw ako na walang tubig akong iniinom.

Napansin ko lamesa kahit kami na lang kumakain na apat katao ay walang nagliligpit pa kahit nasa gawing dulo kami ng lamesa. Nandun pa ang mga nagamit na mga malalaking plato na babasagin at kulay puti at baso na babasagin din at malinaw na walang kulay.

Nagising ako ng 5:34 ng umaga ng August 13, 2026. Naalala ko na si Ca Let at Ca Lolly pala ay iisang buwan na kamatayan, Agosto din. Bale namatay sa buwan ng Agosto si Ca Let, August 24, Si Indo Simay, August 25, hindi ko tiyak kung anong eksaktong araw si Ca Lolly, kung hindi ako nagkakamali ay parang last week din siya ng August namatay.

Ipagdasal natin ang kanilang mga kaluluwa. Minsan ang panaginip natin ay nagsisilbing paalala sa atin na hindi natin sila nakakalimutan habang buhay.

Podcast Episode: Baston, Pamaypay at Punda

8 Aug
Colorful painted wooden cane, floral hand fan, and striped woven pillow on wooden table

Colorful Filipino souvenirs including a painted cane, floral fan, and woven pillow displayed on a wooden table

Pip: Sleep deprivation and a restless Sunday night — masmeron’s account of what happened next is the kind of story that makes you reconsider going to bed at all.

Mara: The episode today is about a dream — vivid, specific, and quietly weighted with grief. Let’s start with the dream itself and what it left behind.

Baston, Pamaypay at Punda

Pip: The post opens with a simple setup: exhausted from schoolwork, unable to sleep, and then — once sleep finally comes — a dream so detailed it reads more like a memory than a vision.

Mara: The context is a family gathering back in the province, and the dream begins with a surprise at the door. The post describes it this way: “Nagulat ako nang buksan ko ang pinto ng bahay namin ay bumungad sa aking harapan si Nanay. Parang pagod siya na dumating galing sa paglalakad sa gitna sikat ng araw.”

Pip: So the mother arrives alone, tired, in a purple duster, white hair cut short — and then quietly steps outside to sit on a concrete roadside ledge, no bench, no companion. That image carries weight before the dream even explains why.

Mara: What follows is a walk home. The mother is thin-armed but quick, and she refuses help. Then she spots a metal cane tangled in a water hose, wet from running water, and insists on retrieving it. The post quotes her: “Kailangan ko ito” — I need this — as she pulls the cane free.

Pip: A stranger then hands them colorful fans — green, yellow, red, still wrapped in plastic — out of what seems like simple kindness toward two people walking in the midday heat. The cane’s owner turns out to be the same neighbor, who waves it off: they already bought a new one.

Mara: And then a third figure appears: Indo Pancing, the mother’s sibling, trailing behind them unnoticed, dragging an armful of pillowcases found near the same spot — thin fabric, light colors, so many they drag along the ground.

Pip: Three objects picked up from the same stretch of road. That detail feels almost too tidy for a dream, which is maybe why it lodges.

Mara: The dreamer wakes just after one in the morning and makes the connection: the mother and Indo Pancing share the same death anniversary — January 28. The mother died at 1:03 in the afternoon. Her birthday falls in December.

Pip: A dream about two people who are gone, carrying things they found on the road home. That’s the whole post, and it doesn’t need to be anything more than that.

Mara: It’s a quiet piece — no interpretation offered, just the sequence of images and the date that surfaces after waking. The grief is in the arithmetic, not the analysis.


Pip: Dreams about the dead tend to arrive with objects — something carried, something retrieved, something that didn’t quite fit but mattered anyway.

Mara: That’s the territory here. We’ll be back when there’s more to sit with.

The Day of Birth

19 Aug

Renato Mas Meron

August 20, 1966

(6 + 6 + 8) = 20

(Birthyear + birth month) = Birthday

My Real Birthday

It was Saturday before the sun sets in August 20, 1966 at around 6 pm when I was born in our ancestral house at Poblacion, Santa Cruz, Zambales, Philippines. This was my real birthday.

My parents were Guillermo Menes Meron (41) and Teofila Montehermoso Mas (41). Both of them were naturally born and residents of Santa Cruz, Zambales.

My Three Pillars

I spent my childhood and teenage years in my home town. I treasured wonderful and beautiful memories there. My supporting father, caring aunt and loving mother served as the three pillars of my life.

Even though, the three pillars of my life were gone one at a time, still, I really missed and loved them so much. I would like to thank, appreciate and recognize them for their unconditional love; for providing me what I need; for allowing me understand what life is and knowing its purpose.

My Journey

I spent most of my adult years in Meycauayan City, Bulacan, Philippines and some few years abroad rendering essential public services. Life experiences built up stability on me; surpassing any challenges along the way to attain my goals.

My family, friends, relatives and colleagues are always there to advise and help me.  Most of all, I would like to thank God for giving me life, blessings and another year; for continuously guiding me on my journey in life.

I wish for a healthy, wealthy and happy life on my birthday.